چک نویس های یک خبرنگار

من زنده‌ام

joornalist — Mon, 21 Sep 2009 20:16:18 GMT

زنده‌ام چون مي‌نويسم و مي‌نويسم تا زنده بمانم...

گذشت ايام آنچنان در اوج جواني مرا مثال پير دردمندي كرده و شادماني‌هايم را پنهان كرده تا در گوشه خلوت خود به تنهايي از آنها ياد كنم. شادماني هايم آنچنان به پس پرده رفته‌اند كه "راندا براون" براي نشان دادن آن به من تلاش مي‌كند و پرده زخيم آن را برايم پس مي زند.

مدتي است كه از عشقم و در واقع كار دوست نداشتني‌ام دست كشيده‌ام تا سالي را وقف تحصيل كرده و سرنوشت خود را زير و رو كنم.

در دوراني كه مشغول جستجو براي يافتن نيمه گمشده خود هستم، خدا را شكر مي‌گويم زيرا مرا از سرگرداني رها كرده و اجازه نمي دهد ياس بر من غالب شود. افسوس نمي‌خورم چون مي‌دانم تا خوشبختي چند ميلي‌متري بيش فاصله ندارم اما براي رسيدن به اين خوشبختي بس نگرانم.

مي‌نويسم تا بگويم زنده‌ام و بگويم اگرچه خسته ام اما در دوران بي‌حوصلگي تنها به نوشتن دلخوش هستم.

مي‌نويسم تا از تنهايي حاصل از انزواي دروني‌ام كه مرا از خود بيخود كرده خارج شوم.

مي‌نويسم چون نوشتن تنها راه ارتباطي‌ام با جهان پيرامونم است.

در اين دوران بي‌خبري، تنها تو مي‌تواني يار و ياورم باشي و در كنار خدايي كه در همين نزديكي‌هاست، ياري‌ام كني.

پ.ن(1): نفهميدم كه چي نوشتم اما فقط مي‌خواستم بنويسم. نوشتم

پ.ن(2): مي‌دونم در عالم حرفه‌اي وبلاگ نويسي يك غير حرفه‌اي هستم، اما ببخش كه اينقدر دير به دير آپديت مي‌كنم.

پ.ن(3): نظر بده و مرا با دنياي افكار پيرامونم آشنا كن.

من سورپرايز شدم...

joornalist — Tue, 28 Jul 2009 20:30:18 GMT

من سورپرايز شدم

امروز روز تولد من بود.... بدون مقدمه گفتم كه تو هم مثل من سورپرايز بشي.... راستش بهترين تولدي بود كه تو عمرم داشتم و بعضي اتفاقاتي كه براي من در اين روز پر اهميت افتاد، تولد هيجده سالگيم رو به زيباترين تولدم تبديل كرد. آره من سورپرايز شدم.

اولش وقتي ديدم چند تا از دوستام يه روز قبل از تولدم منو غافلگير كردن، با خودم گفتم كه امسال از اون سال‌ها نيست و فرق بسياري با بقيه سال‌ها داره، تولد هيجده سالگي برام خيلي شيرين بود چون در آن كساني يادم كردن كه اصلا باور نمي‌كردم و كساني هم به ظاهر فراموشم كردن كه اصلا اصلا فكرشو نمي‌كردم.

به هر حال من هيجده ساله شدم. اگرچه در اين روز نتونستم حتي يه دقيقه با دوستام باشم، اگرچه تو اين روز به صورتم كيك نزدن، اگرچه چرب و چيلي شمع فوت نكردم اما من واقعا تعجب زده شدم چون به عنوان كسي كه نفس مي‌كشه، مورد توجه قرار گرفتم.... من هيجده ساله شدم.

به خدا نمي‌دونم چي دارم مي‌نويسم اما فقط مي‌گم از همه كساني كه «واقعا» به يادم بودن و از همه كساني كه «واقعا» به يادم نبودن تشكر مي‌كنم چون با ياد كردن و فراموش كردنشون، تولدي متفاوت برام رقم زدن!!! امروز زيباترين روز عمر هيجده سالم بوده كه الان تو آخرين ثانيه‌هاي اون قرار دارم!!! عمدا اين ساعت از شب رو واسه نوشتن مطلب انتخاب كردم كه تو آخرين ثانيه‌هاي روز تولد هيجده سالگيم از ته دلم مطلب بنويسم!!!

تولدم شيرين‌ترين روز زندگيم بود، اگرچه در اين روز كار هم كردم، اگرچه در اين روز در جلسه هم شركت كردم و اگرچه در اين روز هم مثل روزهاي ديگه زندگي كردم،، اما من روز متفاوتي را تجربه كردم چون خواستم كه روز متفاوتي را تجربه كنم!!! تولد تو هم مبارك، حتي اگه 364 روز ديگه تا اون باقي مونده!!!

پ.ن(1): اگه روز تولدت رو واسم بنويسي ممنونت مي‌شم!!!

پ.ن(2): همين ديگه...

خروش، بس است ديگر مرداب گونه زندگي كردن...

joornalist — Thu, 02 Jul 2009 04:31:18 GMT

به خودم قول دادم تنها وقتي كه يه حرفي تو دلم هست، يه سري به وبلاگم بزنم و چيزي توش بنويسم، وبلاگ مثل دفترچه خاطراتي آن‌لايني براي من شده كه هميشه كم و بيش بش سر مي‌زنم تا از مطالب و نظرات دوستام لذت ببرم.

1. واقعا حرفي در دلم نيست، در واقع حرفي در دل هيچ يك از ما نيست، اما به برخي دلايلي كه خيلي‌ها نمي‌دونن اون دلايل چي هستن، فكر مي كنن در دلشون خيلي حرفا هست. مسئله اينه كه به نظر من خيلي از ماهايي كه فكر مي كنيم واقعا خيلي حرف در دلمون داريم، تا حالا حتي يك بار هم ننشستيم و به خودمون بگيم...هان چه مشكلي داري؟ غمت چيه؟.... واقعا آيا تا حالا گفتي؟ تورو خدا بيا با هم روراست باشيم، تويي كه فكر مي كني غم زندگي رو دلت انباشته شده، واقعا مي‌دوني اين غم چيه؟ واقعا تا حالا فكر كردي؟ مي دوني اگه در صبح يك روز شيرين، بعد از نماز صبح، وقتي كه همه خوابن، حتي 20 دقيقه به مشكلاتت فكر كني، همه اونها در خنكاي صبح آب مي‌شن و از بين مي رن؟ امتحان مي‌كني؟

چون مي‌‌خوام بنويسم، مي نويسم. راستش از بچگي هيچ چيز رو به اندازه نوشتن و خوندن دوست نداشتم. يادمه هر وقت از يه چيزي يا يه كسي ناراحت مي‌شدم به سراغ كاغذهاي سفيدم مي‌رفتم و با لحن بچگانم شروع به نوشتن مي‌كردم البته وقتي تونستم بنويسم و بخونم.

يه سوالي ازت دارم، يه سوالي كه چند روزيه ذهنم را مشغول كرده. ببين واقعا تا بحال فكر كردي كه چند درصد از هم سن و سال‌هاي من واقعا براي زندگيشون هدف مشخصي دارن؟ واقعا تا بحال فكر كردي چند درصد از اونها درس و تحصيلات را فقط براي خود اين درس و تحصبلات مي‌خونند، نه چيز ديگه. مثلا نه مدرك بي‌اعتبار دانشگاه‌هاي ايراني؟ تو ممكنه از من بزرگتر باشي يا كوچيكتر، بلاخره يا يه روزي سن من رو تجربه مي‌كني و يا قبلا تجربه كردي، خودت براي چي درس خوندي؟

واقعا تا حالا اين حقيقت تلخ را درك كردي؟ واقعا متوجه شدي؟ به نظرت راه‌حل اين بيماري مهلك و كشنده كه انسان پرتكاپو را به مردابي مرده تبديل مي‌كنه چيه؟ به نظر چيكار كنيم كه حتي تو 70 سالگي يه هدفي براي زندگي داشته باشيم؟

2. ميگن خيلي خوبه كه يه كسي را داشته باشي تا درد دلت را به اون بگي، ميگن خيلي خوبه كسي باشه كه بتوني به راحتي باش حرف بزني و درددل كني، دوستان متاهل من هميشه گفتن كه حتي اگر همسر داشته باشي، بازم كساني را مي‌خواي كه با اونها راحت باشي و بتوني درد دل كني، نظر تو چيه؟ اين «يه كسي‌ها» كجا پيدا مي‌شن؟ اين يه كسي‌ها چه جور آدمايي هستن؟ اشتباه نكن، تويي كه دست دوستي با من دادي، از تو كمبودي احساس نمي‌كنم كه به كس ديگري روي بيارم اما واقعا اين يه كسي‌هاي رويايي كجا هستن كه احدي نتونسته يكي از اونها را پيدا كنه... چرا من يكي از اين يه كسي ها نباشم؟ چرا تو نباشي؟ چرا تو يكي از اين يه كسي‌ها را نداشته‌باشي؟ چرا من نداشته باشم؟

3. راستي، مي‌خواستم نظرت را راجع به اين هم بدونم. چرا برخي مواقع عزيزانت جور ديگه‌اي مي‌شن و به هيچ وجه حرفي نمي زنن و به اصطلاح مشكوك مي‌شن؟ فكر مي‌كني دليلش چيه؟ به نظرت چرا برخي روزاي زندگي برات خيلي گرون تموم مي‌شه؟ به نظرت چرا برخي مواقع با از دست دادن يكي از عزيزانت از اين رو به اون رو مي شي؟ چرا؟ چرا برخي مسائل زندگي اينقدر روي من و تو تاثير مي‌ذاره؟ فكر نمي كني ما اشتباه مي‌كنيم؟ اشتباه از ما نيست؟ چرا قوي نيستيم و با هر مسئله‌اي از اين رو به اون رو مي‌شيم؟ واقعا ما از زندگي چي مي خوايم؟

پ.ن(1): واقعا چون مي خواستم بنويسم، نوشتم، دليل ديگري نداشت، اگه نظر ندادي من را از عقيده هاي يك آدم روشنفكر محروم كردي.

پ.ن(2): اگه بتوني از سردرگمي حرفاي من چيزي بفهمي، چيزي كه واقعا تو را با حقيقت حرفام آشنا كنه، مي فهمم كه تو زندگي تجربه زيادي داري، هان تو چي مي گي؟

پ.ن(3): نمي دونم چرا هنوز دوست دارم اولين پست مورد علاقم را اينقدر بخونم، ببين اگه اولين بارت هست كه به وبلاگ من سر زدي، حتما پست هاي قبليم را بخون و در مورد اونها در اين پست جديد نظر بده. اگه دوستي داشتي كه ديدي مي‌تونه به من كمك كنه، حتما منو بش معرفي كن. منظورم وبلاگ بود.

پ.ن(4): اگر لحن سوال و خطابه اين نوشته اذيتت كرد، من رو ببخش، برخي مواقع براي تاثير و گيرايي نوشته بايد اين جور نوشت.

و این یعنی دوستانی دارم...

joornalist — Fri, 01 May 2009 18:09:18 GMT

از بچگی تصور اشتباهی از دوست داشتم، دوست را انسان شاخ و دم‌داری می دونستم که فرار نکردن از اون با مرگ مساویه، آره واقعا این تصور من بود، واقعا اشتباه بود.

در طی سال‌هایی که با انسانهای بسیاری آشنا شدم، فهمیدم که دوست خیلی بهتر از او دیو!!!! شاخ و دم داریه که فکرش را می کردم. دید من واقعا به دوست عوض شده بود.

می دونستم بزرگترین اشتباه اینه که از اشتباه کردن بترسم برای همین ترس از اشتباه کردن را کنار گذاشتم و برای اولین بار (در ذهنم) اشتباه کردم، آره من واقعا اشتباه کردم و عده ای رو __دوست__ خودم به حساب آوردم.

حالا با گذشته چند ماه از این فاجعه شیرین اینقدر احساس آرامش و راحتی می‌کنم که در پوست خود نمی گنجم و حالا به جرات می‌تونم بگم که دوستانی دارم.

دوستانم دوستان من هستند، دوستانی که مرا دوست دارند و من هم آنها را دوست دارم و از دوست داشتن یکدیگر زندگی را دوست داشتنی می‌بینیم، زندگی دوست داشتنی دوستانه....

تصور صحیح از داشتن دوست ممکن از زندگی را معنا بخشد و انسان را به زندگی امیدوار کند، آری من در حال حاضر احساس می‌کنم که کامل شده‌ام و از داشتن دوستان خوبم لذت می برم.

دوستانم برای حضورم در اردوی یک روزه با من کلنجار می روند و من برای حضور در این اردو 2 سفر کاری، 3 جلسه و سایر برنامه‌‌های خود را کنسل می‌کنم و یک روز کامل را با «دوستانم» می گذرانم.

برای موفقیت دوستانم تلاش می‌کنم، در برنامه‌های کاری با آنها همکاری می کنم و برای رسیدن به هدفشان از جان مایه می گذارم، من دوستانی دارم.

در زندگی دوستانی پیدا می‌شوند که تنها روزهایی با انسان هستند اما دوستان واقعی اندک به‌شمار می آیند، قدر لحظه لحظه های زندگی خود را بدانیم، برای آن برنامه ریزی کنیم و از اشتباه کردن نترسیم، اشتباه کردن خود پایانی است بر دوران پر اشتباه زندگی.

پ.ن(1): ازت می‌خوام یک بار دیگه این پست من رو بخونی و نظر خودت را در مورد تفاوت این پست جدید با پست قدیمم بگی.

پ.ن(2): اگه از اینکه من آپدیت نمی‌کنم ناراحتی با نظرای قشنگت من رو به وبلاگ نویسی علاقمند کن.

پ.ن(3): کامران خیلی وقته که دیر به دیر آپدیت می‌کنه، من که هرچی میگم تو گوشش نمی‌ره، شما یه کاری کنین.

خانه تکونی...

joornalist — Fri, 13 Mar 2009 20:26:48 GMT

ببین راستشو بخوای 1 ماهی میشه که هی دلم واسه وبلاگ نویسی پر می کشه اما دستم به نوشتن نمی ره.

نمی دونم. همش سعی داشتم تو واسه یه موضوع عالی آپ کنم اما بعضی مواقع همه چیز اون طور که می خوای پیش نمی ره دیگه!!!

اون روزی که 2 ساعت تو بارون قدم می زدم موقعیت خوبی برای وبلاگ نویسی بود اما راستش سرمایی که خوردم اجازه نوشتنو به من نداد.

به هر حال امیدوارم ببخشی.

تو زندگی آدما همیشه یه روزایی وجود دارن که میشه از اونها بعنوان بهترین روزها نام برد. وقتی بعد از یک ماه انزوا و دوری دوباره توی جمع حاضر میشی و خودتو نشون میدی، واسه خیلی ها جالبه که بدونن تو این یک ماه چقدر تغییر کردی و چطوری دوباره می تونن ازت یه آدم کلیشه ای بسازن اما وقتی ببینن با این تغییرات، روی اسم خیلی از عیب هات خط کشیدی دیگه نمی خوان در زندگیت تغییر ایجاد کنن.

همینه دیگه... مطلبو گرفتی؟ داستان خونه تکونی ما ایرانیا خوبیش همینه. سال جدید، لباس جدید، هوای جدید، طبیعت جدید... انسان جدید.

بیا تو سال جدید دیگه خیلی از چیزها رو تکرار نکنیم. چه خوبه تو سال جدید با خوبی ها انس بگیریم و از بدی ها فاصله.....

بیا تو این سال به اونهایی که دوستشون داریم بیشتر محبت کنیم و با اونهایی که دوستشون نداریم بیشتر مدارا کنیم.

فقط اینو می دونم که آدما همیشه با دید تیز بین خودشون ما رو زیر نظر دارن پس وقت خودتو صرف زندگی واسه مردم نکن.

زندگی قصه اون پسر بچه ایه که دیروز تو مسیر باهاش برخوردم.

پسر بچه ای که صبح تا شب با گاری تو خیابون های اصفهان خودمون قدم میزنه تا شاید شب عیدی بتونه واسه داداش کوچیکش یه جفت کفش بگیره.

همون پسر بچه ای که وقتی بهش نگاه میکنی از روی شرم سرشو پایین می اندازه و سریع از جلوت رد می شه.

زندگی قصه مردمیه که بی توجه از کنارت رد می شن و براشون اهمیت نداره نظر تو در مورد اونها چیه پس چه خوبه که در مورد اونها قشنگ فکر کنیم.

پس : " من رو امتحان کن، نه با حرف من بلکه از روی عمل من"

پ.ن(1): خداییش خودم هم نفهمیدم چی نوشتم، آخه می خواستم هر چی تو این یک ماه از نظرم گذشت، در مطلبم گنجونده باشم.

پ.ن(2): امیدوارم ما از اون آدمهایی نباشیم که بی تفاوت از کنار این بچه های زحمتکش میگذریم...

پ.ن(3): یه نشریه چاپ کردیم که موجب شد بعد از 2 روز از سطح شهر جمع بشه، مشکلش هم این بود که حقیقت رو گفته بود و از حق مردم دفاع کرده بود.

پ.ن(4): امسال سال خانه تکونی دلمونه. یادت باشه منو فراموش نکنی... تو این خونه تکونی یه جایی هم واسه من دست و پا کن.

پ.ن(5): ممنون میشم که با نظرات منو راهنمایی می کنی، یه سالی از تاسیس وبلاگم میگذره، این دمه عیدی نظرتو بگو و برای رفع عیب های نوشته هام راه حل بده.

پ.ن(6): اگه با این چند تا مطلب با روحیاتم آشنا شدی، عیب هامو بم بگو تا رفعش کنم////

پ.ن(7): همین دیگه.............

گریه کردم

joornalist — Mon, 02 Feb 2009 19:55:30 GMT

تو زندگی بعضی آدما، لحظاتی وجود دارن که آدم بی خود و بی جهت و یا با هر بهانه ای شروع به گریه کردن می کنند. من گریه کردم، اصلا از این کارم خجالت نمی کشم، شاید کار بدی کرده باشم اما آروم شدم. همین

پ.ن(1): بعضی مواقع، انسان اینقدر به گریه احتیاج داره که یک مسئله کوچیک داغونش می کنه و موجب میشه که 1 ساعت تمام گریه کنه و چشماش به اندازه دو تا توپ تنیس باد کنه.

پ.ن(2): نمی دونم وضعم چطوره اما هنوز داغونم به خدا. ببخش منو اگه تو چند روز گذشته چیزای غیر عادی از من دیدی.

پ.ن(3): به نظرت می تونم دوباره به وضع عادی برگردم؟ تو همه چیز به هم ریختم. از نظر کاری مشکلی ندارم اما با این وضع روحی......

پ.ن(4): این جمله رو فقط بخواطر کسی می نویسم تا فکر نکنه که به یادش نیستم، هرچند که وضعم خوب نیس اما....

پ.ن(5): خودمونیما، گریه خیلی آدم رو سبک می کنه...

پ.ن(6): بازم می گم، ای کاش دریا رو می دیدم

چرا نظرتو بام در میون نمی ذاری؟ یه نظر هم میتونه به من کمک کنه.

این پست عنوان ندارد...

joornalist — Thu, 15 Jan 2009 20:46:18 GMT

دیگه خسته نیستم، دیگه آس و پاس نیستم... اما واقعا سردرگمم.... یاد گرفتم خودمو کنترل کنم و در مقابل سختی ها مقاومت کنم، اما هنوز نتونستم با بی انگیزگیم کنار بیام.....

بذار قبل از هر چیز از همه کسانی که تو این چند روز بم لطف کردن تشکر کنم.... درسته نتونستم از مطالبشون استفاده کنم، اما حداقل دلم به این گرم شد که یه چند نفری روم یه حسابی باز کردن....

نمی دونم داره چه تغییری تو زندگیم واسم رخ می ده اما میدونم که هرچی هس، منو یا بالا می کشه و یا تو قعر چاه میندازه....

هنوز نتونستم با خودم کنار بیام..... البته آروم شدم و دوباره تونستم بر خودم غلبه کنم... یه خواهشی ازت دارم، اینقدر به من نگو اقتضای سنته چون می دونم که مشکلات من یه کمی( البته بیشتر از یه کمی) از سن من بیشتره....

نمی دونم چرا دوباره تو وبلاگ کاریم پست می زنم و به حرف دوستام گوش نمی کنم، تو وبلاگی که آدرسشو به دست هرکسی دادی، و هر آدمی با هر اندیشه ای مطلبتو می خونه....

شاید این از صداقتمه و شاید هم از اینه که دیگه هیچ چیز واست مهم نیست.......

دیگه مهم نیست که همه از بعضی چیزا اطلاع پیدا کنن... و واقعا برام مهم نیست.....

اون وقتی که تو آخرین لحظات 8 دی ماه پست قبلی خودمو می نوشتم، آرزو می کردم که پست بعدیم با عنوان این باشه که "می خواهم دوباره بلند شوم"، اما حیف که این طور نشد، حیف، ........................................ حیف که این جوری نشد.....

واقعا هنوز نتونستم با خودم کنار بیام، به خدا شکست عشقی نخوردم، چرا این طور اشتباه فکر می کنین؟؟؟

نمی دونم واقعا چم هست؟؟ آره نمی دونم////

هنوز افکارم رو درست و حسابی جمع نکردم و انگار الان دارم از روی تکلیف این پست رو می نویسم.........

تکلیفی که نمی دونم کی برام مقدر کرده.....

بگذریم//// هوا چه خوبه......، هوا اصلا خوب نیست، چی می گی تو؟؟؟

از حرفای بعضی ها واقعا خندم میگیره.... اینقدر سرخوش و شادن که نمی تونن خودشونه کنترل کنن و بیخود و بی جهت اراجیف سر هم می کنن//

دیگه عادت کردم که از هر جایی رد می شم میگن این سرخوشه... دیگه به تکه کلام ها و پچ پچ های پشت سرم عادت کردم، دیگه به تیکه پرونی ها عادت کردم..... عادت کردم.... دیگه واسم مهم نیس این چیزا.... راستشو بخوای دیگه هیچ چیز برام مهم نیست.....

همه کار رو از روی اجبار می کنم..... کار، درس، زندگی، حرف زدن و هزار تا چیز دیگه..... بم می گن تو دیوونه شدی.... کم کم خودم هم به این نتیجه رسیدم که واقعا دیوونه شدم/////

آخه کی فکر می کرد اون بچه ای که 5 دقیقه صحبت باهاش آدما اندازه 1 سال شاد می کنه، الان یه جور دیگه ای شده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کی باورر می کرد کسی که تو دوران سخت نوجوونی همدم ده ها نفر بود و برای مشکلات اونها راه حل پیدا می کرد، الان با یه مشکلی که خودش نمی دونه چیه دست و پنجه نرم می کنه؟؟

کی فکرشو می کرد؟/

خیلی ها هستن که میخوان بم کمک کنن... اما حیف که نمی تونم کمکشون را قبول کنم///////

سبز، سیاه، آبی، بنفش، خاکستری، قهوه ای، زرد و قرمز.........

ترتیب این رنگ ها یه روانشناس را با روحیات من آشنا کرد. کسی می دونه معنی این کلمات یعنی چی؟؟؟؟

نمی دونی؟ زیاد هم مهم نیس.... آخه هیچی دیگه مهم نیست....

وقتی تو چند تا چیز باهم شکست بخوری یه کم بلند شدن توش واست سخت میشه.................

دیگه نمی دونی چی کار کنی و همین جور سردرگم می مونی و نمی دونی چی کار کنی.......، هر روز نا امید تر از روز قبل....

جالب اینه که حتی نزدیک ترین رفقات(!!!!!!!!!!) هم متوجه حالت نمیشن...... خودت که بد تری اصلا......................

پ.ن(1): تو این چند روز تنها همدمم این لپ تاپ کوچیکم بوده، اما افسوس که زبون نداره تا بم بعضی چیزا رو یادآور کنه....

پ.ن(2): بی حوصلگی تنها حسنی که داره اینه که یه یادی از خاطرات قدیم را تو ذهن ما زنده می کنه....

پ.ن(3): چرا فکر می کنین میخوام جلب توجه کنم؟ مگه این که شما منو به اسم یه آدم سرخورده بشناسین خوبه؟ نکنه فکر کردین از کمبود محبت رنج می برم؟ خیلی خنده داره.........

پ.ن(4): حرفای بعضیا واقعا اعصابمو به هم میریزه..... چرت و پرت هایی که نه سرش معلومه و نه تهش

پ.ن(5): به خدا هرچی فکر کردم نتونستم یه عنوان مناسب واسه این پست پیدا کنم.......

پ.ن(6): زیاد خودتو معطل من نکن.... من مهم نیستم.... بلاخره جامعه باید برای پیشرفت بعضی ها رو قربانی کنه دیگه... شاید من هم قربانی این جامعه شدم.... اشکالی داره؟

پ.ن(7): اگه از این دو تا پست آخریم هیچ چیز نفهمیدی، مهم نیست، چون خودمم نفهمیدم چی میخواستم بنویسم و چی نوشتم.....

پ.ن(8): تو چی میگی؟؟؟؟؟؟؟ نظرت چیه؟ با من درمیون بگذار...............، مگه نمی دونی نظرات خوشحالم می کنه؟

پ.ن(9): تو رو خدا اگه دیگه حوصله منو نداری، کاری بام نداشته باش، پشت سرم اینقدر حرف نزن تو رو خدا.......

پ.ن(10): ای کاش میتونستم دریا رو ببینم............

خسته شدم،...............................

joornalist — Sun, 28 Dec 2008 20:11:05 GMT

این پست با همه پست هام فرق می کنه.... یا همشو بخون یا هیچیشو نخون............

می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند

ستایش کردم، گفتند خرافات است

عاشق شدم، گفتند دروغ است

گریستم، گفتند بهانه است

خندیدم، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم ....

امشب دیگه حال و حوصله مطلب نوشتن ندارم، دیگه نمی دونم می خوام چی کار کنم. تو زندگی آدما بعضی روزا هست که اصلا نمی فهمن حالشون چطوره، بعضی روزا که هرچه دوست و رفیق و بابا و خونواده و همه ازت می پرسن چته نمی تونی جواب بدی..

- چته؟؟ هیچی... – تو یه چیزیت هست... نه به خدا هیچیم نیس....

این جوری می گی اما تو دلت با خودت می دونی که داری دروغ میگی... راستی راستی چته؟/؟؟ سوالیه که خودت از خودت می پرسی... و فقط می تونی اینو جواب بدی که: از همه جا و از همه چیز خسته شدم...... دیگه حال و حوصله هیچ کاری رو ندارم..... دیگه نمی خوام حتی زندگی کنم..... دنیا را نگه دارید...... تو رو خدا وایسین.... به خدا می خوام پیاده شم...... هیچ کس رو نداری که بهش این حرفا رو بزنی و زورت تنها به دکمه های کیبورد می رسه.... بنویس، بنویس تا دستخطت خوب شه.... یادمه همیشه اون موقع هایی که تو گاراژ خونمون مغازه کوچیک خوراکی باز کرده بودم، وقتی نوروز، همسایمون می خواست بیاد ازمون نسیه بگیره این حرفو بم می زد ..... و من از روی سادگی بچگیم به این حرف اون می خندیدم..... بخند..... اما نمی دانی که خنده های کودکانه تو روزی برایت بیگانه می شوند.....

اصلا امشب فراموش می کنم که کسی منو به اسم یه خبرنگار میشناسه... مهم نیس کسایی که این متنو می خونن منو میشناسن یانه...

ناسلامتی اونا هم تو حالگیری من خیلی نقش داشتن........

بر می گردم به دوران کودکیم..... دورانی که همه بعنوان روزهای شیرین زندگیشون از اون یاد می کنن..... دورانی که برای من اصلا شیرین نبود.....

من اصلا دوران بچگی خوبی نداشتم... آخه همیشه تو فکر بزرگ شدن بودم و تو اون دوران اصلا به این فکر نمیکردم که یه روزی میرسه که حسرت روزهای قشنگ بچگی را می خوری... همه همین طورند اما مال من خیلی فرق می کرد..... خیلی.....

اصلا من چی میخام بگم امشب؟؟؟؟ -چه مرگته تو هان؟؟؟؟؟ هیچی به خدا.....

دورانی که برای من اصلا شیرین نبود... دورانی که همیشه حسرت دیگرون توش بود.... دورانی که باید صرف بازی های کودکانه می شد اما برای من با تنهایی تموم شد...... تنهای تنها...... یه روز یادم بنداز این دوران را مفصل تعریف کنم.... اما حیف..... ناگهان چقدر زود دیر می شود.....

چی میخوای بگی اصلا.... هیچ ..... می خوام بگم از امروز زندگی برات تعطیله.... بزار چند ماه هم اینو تجربه کنیم..... اینم یه مدِ جدیده دیگه.... نه؟ مثل شیطون پرستی یا.....

بازم نتونستی یه کسی رو واسه خودت پیدا کنی..... کودکی تمام می شود و نوجوانی آغاز..........

و در این دوران هم هیچ.......

بعد از آن فقط نا امیدی و سرشکستگی است..... هر چی سعی می کنی در مقابل آدما خودت را قوی و سر شاد نشون بدی نمیشه و آخرش روزی می رسه که یه کسی به تو، به تو که برای خودت کسی شده و به قول کیومرث رُجُل شدی... به تو میگه که: هرچند سعی می کنی خودت را قوی نشون بدی اما می دونم که انسانی هستی که .....

این یعنی 17 سال تلاش بیهوده....

این یعنی اینکه هر چی سعی کردی با مطالب بزرگتر ها خودت را در اونها جا بدی کشک .....

این یعنی روز از نو روزی از نو .....

این یعنی باز هم دوران ناخوش بچگی....

این یعنی حسرت.....

و این یعنی اینکه باز هم یه بچه پایین شهری که نه از روی ثروت پدر، نه از روی شهرت و نه از روی هیچ دوباره از جا بر می خیزد و در سن 17 سالگی خود را مردی بزرگ جلوه می دهد...

واین یعنی اینکه باید برخواست.....

باید برخیزم اما نمی دانم چگونه؟؟؟؟؟

از دفتر یه هفته مرخصی میگیری.... اما نمی دونی واسه چی....

شاید وقتی دبیر سرویسم این مطلب را بخونه (البته اگه تا آخرش را بخونه و از سر و تهش چیزی سر در بیاره) بم بخنده اما باید بگم نمی دونم چی شده و نمی دونم........

- هیچی.... تو آدم نمی شی؟؟؟ یالا بگو چته دیگه؟؟؟؟

به خدا هیچیم نیست....

و باز روز از نو روزی از نو...........

خسته شدم به خدا.......... یعنی میگی امروز میمیرم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و این است معنای بطالت زیستن.............

پ.ن(1): از دوستان گلی که این مطلب رو خوندن و چیزی ازش سر در آوردن خواهش می کنم بم کمک کنن. واقعا سردرگم شدم.... 2 بار به خودکشی فکر کردم به خدا..........

پ.ن(2): اگه نظر خودت را واسم بگی خیلی ممنون میشم.... اگه نتونستی و خواستی بام بصحبتی یه چند روزی صبر کن.....

پ.ن(3): بازم میگم........ کمکم کن به کمکت احتیاج دارم به خدا................

مطبوعات محلی، دستی که نمک ندارد

joornalist — Sun, 14 Dec 2008 13:59:51 GMT

* نقش خبرنگاران اصفهانی در قهرمانی ذوب آهن در نیم فصل بسیار قابل توجه و مهم بود بطوریکه اگر حمایت خبرنگاران اصفهانی از تیم ذوب آهن نبود این قهرمانی حاصل نمی شد....

* خبرنگاران اصفهانی در حساس ترین شرایط از من حمایت کردند و باعث آرامش روحی من شدند، از انعکاس اخبار سپاهان در مطبوعات اصفهانی راضی بوده و تلاش های این خبرنگاران را جبران می کنم...

این سخنان، گفته های دو سرمربی اصفهانی بود که بار ها در جمع های مختلف خبرنگاران اصفهانی بیان می کردند و در آن اثنا با بیان اینکه حمایت خود را از آنان دریغ نمی کنیم ممنون دار تلاش ها و حمایت های اهالی قلم بودند.

با کمی درنگ در این سخنان به وضوح این نکته برداشت می شود که هر دو سرمربی اصفهانی با ادبیات خاص خود از نحوه انعکاس و پوشش های خبری مطبوعات اصفهانی ابراز رضایت کرده و بر عدم رضایت از مطبوعات ورزشی تهران و نداشتن اعتماد به مطالب آنها سخن به زبان می آوردند.

آنها خود بر این نکته واقف بودند که در شرایط حساسی که دوتیم ذوب آهن و سپاهان قرار داشتند و مطبوعات ورزشی کشور با افکار غلط و برخورد های مختلف، سعی در تخریب آنها داشتند، نشریات اصفهانی با صداقت و حسن ظن به این دو باشگاه، در مقابل هجمه ی ورزشی نویسان سکوت نکردند و دست از حمایت از آنها بر نداشتند.

در شرایطی که بیژن ذوالفقار نسب هدایت تیم بحران زده ذوب آهن را بر عهده گرفت مطبوعات تهرانی که تازه از رفتن زوران نفس راحتی کشیده بودند براساس شناخت قبلی آینده تیم ذوب آهن را با این سرمربی پیش بینی کردند و هر دم اشتباهات باشگاه را مبنی بر انتخاب زوران یادآور می شدند که اگر به جای وی از همان ابتدا از مربی داخلی استفاده می شد چنان می شد و چنین....اما گویا کسی ندید که ذوالفقار نسب در آن شرایط آمده بود که این تیم را از بحران نجات دهد و قلمهای تهرانی جز اندک خبرنگارانی به این موضوع اشاره ای نکرد!!!

گویا موفقیت های ذوب آهن با این مربی برای آن باور پذیر نبود و این تیم با تفکرات سرمربی جدیدش را ناشناخته می دانستند و وقتی را برای بیان و انعکاس اخبار این باشگاه صرف نمی کردند.البته اگر حاشیه بود با انواع و اقسام روش ها به آن دامن می زدند تا جو حاکم بر باشگاه و تیم را بحران زده نشان دهند....

هنوز حواشی بوجود آمده در بازی تیم های سپاهان و پرسپولیس در فولادشهر از یادمان نرفته است که چطور این تیم با محرومیت از بازی های خانگی و کسر امتیاز مواجه شد و در آن زمان قلم حمایت خبرنگاران تهرانی گویی خشک شده بود و هیچ یک دست را به نشانه خطا به سمت این قلم نبرد و تنها اخبار سپاهان ستیزی در مجامع ورزشی مطرح بود که همزمان هدف دیگری را به همراه داشت و آن هم خدشه دار کردن وجه بین المللی این تیم در جام باشگاههای آسیا بود و در این راه از انعکاس هیچ خبری با این محتوا کوتاهی نمی کردند!!؟

مطبوعات ورزشی کشور در آن موقعیت زمانی همه مترصد فرصتی بودند تا با دو باشگاه اصفهانی به ستیز پرداخته و اجازه پیشروی و کسب عناوین مختلف را به آنها ندهند.

دوتیم اصفهانی در شرایط بحران تنها به حمایت های مطبوعات اصفهان امید داشتند که الحق هم مطبوعات محلی برای آنانی در کوران مسابقات جام باشگاههای آسیا ،لیگ برتر و جام حذفی سنگ تمام گذاشتند و تیم سپاهان نیز این حمایت ها را بی پاسخ نگذاشت و با درخشش خود در لیگ قهرمانان آسیا و کسب جواز حضور در جام باشگاههای جهان و بازی های زیبای خود در لیگ برتر قدران این حمایت ها شد.

و اما....

اما امروز چیزی که به وضوح دیده می شود و بیش از هر چیز دل اهالی ورزش استان را به درد می اورد عدم ارتباط مناسب دو باشگاه مطرح سپاهان و ذوب آهن با مطبوعات محلی است.

گویا با شروع فصل جدید و رویارویی این دو باشگاه با حوادث جدید و موج حمایت مطبوعات سراسری، مسئولان این دو باشگاه دست و پای خود را گم کرده و فرصت جبران حمایت های مطبوعات اصفهان را به زمان دیگری موکول کرده اند شاید می پندارند که خبرنگاران محلی این کم کاری ها را نادیده گرفته و همچنان به حمایت های بی شائبه خود اضافه می کنند ...د رحالی که آنان نیز با ادامه روند این برخوردها باید این انتظار را داشته باشند که دیگر در شرایط حساس بر روی مطبوعات داخلی استان حسابی باز نکنند و امید داشته باشند که همان خبرنگاران پایتخت نشین از آنان حمایت کنند... فقط این نکته را مسئولان دو باشگاه در نظر داشته باشند که اینانی که امروز دوست خطاب می کنید همانانی هستند که از هیچ اقدامی برای تخریب شخصیت سپاهان در جوامع مختلف کوتاهی نمی کنند و اکنون به خاطر سفره ای که باشگاه برای آنان پهن نموده است دم از حمایت می زنند اگر این طعام ها از پیش چشم آنان برچیده شود آن روی آنان یا بهتر بگویم پشت نقاب آنان را نیز خواهید دید.کافی است با قرار گرفتن در جام باشگاههای آسیا نسبت به انتخاب و اعزام آنان همراه تیم کمی یا کاستی وجود داشته باشد تا آن روی آنان را از لحاظ حمایتی ببینید!!!

اگرچه چرخابی ساده دل همیشه آماده پاسخ به سوالات خبرنگاران اصفهانی است و بعضا با پاسخ های صریح خود برای باشگاه مشکلاتی می آفریند، اما دیگر مسئولین سپاهان توجهی به این خبرنگاران نداشته و به اصرار های مکرر آنها برای پاسخ به ابهامات موجود و حواشی بوجود آمده اهمیت نمی دهند.

در مقطع حساس زمانی که سپاهان حساس ترین و خطرناک ترین شرایط خود را پشت سر می گذارد و حواشی بوجود آمده در مورد برخورد بعضی بازیکنان و سرمربی این تیم یا زمزمه های ایجاد تغییراتی در باشگاه و یا ابهامات موجود در قرارداد حسین چرخابی، ابهاماتی را برای اهالی ورزش اصفهان ایجاد کرده است ، هیچ کس احساس خطر نمی کند، پاسخی به شایعات نمی دهد.

مسئولین باشگاه سپاهان در حالی روند عدم اطلاع رسانی را در پیش گرفته اند که شایعات پیرامون آنها به اوج رسیده و زمزمه های برخی تغییرات در این باشگاه به گوش می رسد و در صورت عدم اطلاع رسانی، باشگاه در آینده ضرر های بسیاری را متحمل میشود.

مسئولان باشگاه سپاهان توجهی به این نکته نمی کنند که در حال حاضر برخی سود جویان از جو بوجود آمده استفاده کرده و با ایجاد شایعات مختلف، قصد ستیز با سپاهان دارند.

گفته می شود پای بسیاری از دلالان در باشگاه سپاهان باز شده که سعی در انتقال بعضی مهره های اساسی تیم سپاهان و به هم ریختن ارنج کنونی تیم را دارند.

از سویی دیگر باشگاه ذوب آهن اصفهان که در بین اهالی خبر به باشگاه حامی خبرنگاران معروف بوده در روز های اخیر رویکرد خود را تغییر داده و با برخورد نا مناسب با خبرنگاران اصفهانی، آنها را از خود دلگیر کرده است.

در شرایطی که خبرنگاران اصفهانی سعی در جلوگیری از به حاشیه کشیده شدن باشگاه ذوب آهن دارند، مطبوعات ورزشی کشور با ایجاد شایعات مختلف، رابطه مسئولان ذوب آهن با خبرنگاران را تخریب کرده اند.

ابرهیم زاده در زمانی که عنوان دستیار لوکا بوناچیچ در یتم سپاهان را داشت با روی گشوده با خبرنگاران برخورد می کرد و همواره از نحوه انعکاس اخبار این باشگاه توسط خبرنگاران اصفهانی ابراز رضایت می کرد و حمایت آنان را درکسب موفقیت بیشتر ضروری می دانست.

اما گویا با حرفه ای شدن لیگ برتر و حمایت های بسیار باشگاه ذوب آهن از ابراهیم زاده، او نیز به سمت حرفه ای شدن گام برداشته و دیدگاه او تغییر کرده و از حرفه ای شدن، آن هم به غلط برخورد نامناسب با خبرنگاران اصفهانی را یاد گرفته است.

ابراهیم زاده که توانسته در لیگ برتر نتایج مناسبی بدست آورد، در روز های اخیر با اعتماد به نفس بالایی در جمع خبرنگاران حاضر می شود و به نظر می رسد تفاوتی بین خبرنگاران اصفهانی و خبرنگاران تهرانی قائل نمی شود.

چه خوب است که مسئولین ورزشی اصفهان که در همه موارد از برگزاری مسابقات ورزشی گرفته نا نحوه تقدیر از پیشکسوتان، از رفتار تهرانی ها تقلید کرده و اساس و الگوی کار خود را مطبوعات تهرانی قرار داده اند، در زمینه برخورد صحیح با مطبوعات نیز از آنها الگوبرداری کنند و از مطبوعات محلی حمایت کنند.

دو باشگاه ذوب آهن و سپاهان باید بدانند که حرفه ای شدن به معنی بیگانگی با مطبوعات نیست و نقش مطبوعات در بهبود وضعیت موجود نقش غیر قابل انکاری است.

مدیران این دو باشگاه باید به این نکته واقف باشند که برخورد نامناسب و عدم اطلاع رسانی صحیح آنها با خبرنگاران از ذهن آنان پاک نمی شود و حتی اگر باز هم قصد حمایت داشته باشند با بی خبری از وضعیت باشگاهها نمی توانند قلم فرسایی کنند و با ادامه یافتن این روند آسیب های جبران ناپذیری به ورزش حرفه ای اصفهان وارد می شود.

خبرنگاران اصفهانی از حضور در بازی محروم شدند....

joornalist — Tue, 09 Dec 2008 18:36:32 GMT

حاشیه بازی ذوب آهن اصفهان و مس کرمان،

خبرنگاران اصفهانی از حضور در بازی محروم شدند....

بدلیل اختلافات مسئولین استادیوم شهید باهنر با مسئولین تربیت بدنی و مسئولین تیم مس کرمان و با بهانه معتبر نبودن کارت های خبرنگاران اصفهانی، این خبرنگاران از تماشای بازی محروم شد.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان اجازه حضور عکاس و خبرنگار اصفهانی اعزامی از انجمن خبرنگاران و عکاسان ورزشی استان اصفهان را در بازی دو تیم ذوب آهن اصفهان و مس کرمان ندادند.

این مسئولین کارت های صادر شده از سوی هیئت فوتبال استان اصفهان را فاقد اعتبار دانسته و پس از تاخیر 1.5 ساعته تنها اجازه حضور عکاس و خبرنگار اصفهانی را در جایگاه تماشاچیان صادر کردند.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان همچنین با حضور تعدادی از خبرنگاران و عکاسان مطبوعات و صدا و سیمای مرکز کرمان در این بازی مخالفت کرده و پس از تاخیر نیم ساعته، اجازه حضور آنها را صادر کردند.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان عدم هماهنگی سرپرست تیم فوتبال ذوب آهن اصفهان را دلیل مشکلات بوجود آمده عنوان کردند اما مسئولین باشگاه ذوب آهن از این مسئله اظهار نا اطلاعی کردند.

*وضعیت گرمایشی رختکن و ساختمان استادیوم شهید باهنر شهر کرمان مناسب نبود بطوریکه باعث اعتراض سرپرست و مسئولان تیم ذوب آهن به ناظرین فدراسیون شد.

* بیش از 10 هزار تماشاچی کرمانی در این بازی حضور داشتند و از نزدیک شاهد این بازی بودند.

* نحوه قضاوت قاسم واحدی باعث اعتراضات گسترده سرمربی دو تیم شد و اعتراضات فراوان بازیکنان دو تیم را نیز بر انگیخت.

* تماشاچیان کرمانی در این بازی علیه عیسی اندوی دروازه بان تیم ذوب آهن بدلیل پرتاب توپ به خارج از زمین شعار دادند.

پ.ن(1): نمی دونم از کدوم نا هماهنگی این بازی براتون بگم اما راستشو میگم خیلی دلگیر شدم

پ.ن(2): تو مسیر رفتن به کرمان 10 بار ما را تفتیش کردن

پ.ن(3): اونجا هوا اصلا سرد نبود...

پ.ن(4): لینک اخبارم را ببینین... خبر بازی ابراهیم زاده، مظلومی،ذوب آهن