دیگه خسته نیستم، دیگه آس و پاس نیستم... اما واقعا سردرگمم.... یاد گرفتم خودمو کنترل کنم و در مقابل سختی ها مقاومت کنم، اما هنوز نتونستم با بی انگیزگیم کنار بیام.....

بذار قبل از هر چیز از همه کسانی که تو این چند روز بم لطف کردن تشکر کنم.... درسته نتونستم از مطالبشون استفاده کنم، اما حداقل دلم به این گرم شد که یه چند نفری روم یه حسابی باز کردن....

نمی دونم داره چه تغییری تو زندگیم واسم رخ می ده اما میدونم که هرچی هس، منو یا بالا می کشه و یا تو قعر چاه میندازه....

هنوز نتونستم با خودم کنار بیام..... البته آروم شدم و دوباره تونستم بر خودم غلبه کنم... یه خواهشی ازت دارم، اینقدر به من نگو اقتضای سنته چون می دونم که مشکلات من یه کمی( البته بیشتر از یه کمی) از سن من بیشتره....

نمی دونم چرا دوباره تو وبلاگ کاریم پست می زنم و به حرف دوستام گوش نمی کنم، تو وبلاگی که آدرسشو به دست هرکسی دادی، و هر آدمی با هر اندیشه ای مطلبتو می خونه....

شاید این از صداقتمه و شاید هم از اینه که دیگه هیچ چیز واست مهم نیست.......

دیگه مهم نیست که همه از بعضی چیزا اطلاع پیدا کنن... و واقعا برام مهم نیست.....

اون وقتی که تو آخرین لحظات 8 دی ماه پست قبلی خودمو می نوشتم، آرزو می کردم که پست بعدیم با عنوان این باشه که "می خواهم دوباره بلند شوم"، اما حیف که این طور نشد، حیف، ........................................ حیف که این جوری نشد.....

واقعا هنوز نتونستم با خودم کنار بیام، به خدا شکست عشقی نخوردم، چرا این طور اشتباه فکر می کنین؟؟؟

نمی دونم واقعا چم هست؟؟ آره نمی دونم////

هنوز افکارم رو درست و حسابی جمع نکردم و انگار الان دارم از روی تکلیف این پست رو می نویسم.........

تکلیفی که نمی دونم کی برام مقدر کرده.....

بگذریم//// هوا چه خوبه......، هوا اصلا خوب نیست، چی می گی تو؟؟؟

از حرفای بعضی ها واقعا خندم میگیره.... اینقدر سرخوش و شادن که نمی تونن خودشونه کنترل کنن و بیخود و بی جهت اراجیف سر هم می کنن//

دیگه عادت کردم که از هر جایی رد می شم میگن این سرخوشه... دیگه به تکه کلام ها و پچ پچ های پشت سرم عادت کردم، دیگه به تیکه پرونی ها عادت کردم..... عادت کردم.... دیگه واسم مهم نیس این چیزا.... راستشو بخوای دیگه هیچ چیز برام مهم نیست.....

همه کار رو از روی اجبار می کنم..... کار، درس، زندگی، حرف زدن و هزار تا چیز دیگه..... بم می گن تو دیوونه شدی.... کم کم خودم هم به این نتیجه رسیدم که واقعا دیوونه شدم/////

آخه کی فکر می کرد اون بچه ای که  5 دقیقه صحبت باهاش آدما اندازه 1 سال شاد می کنه، الان یه جور دیگه ای شده؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کی باورر می کرد کسی که تو دوران سخت نوجوونی همدم ده ها نفر بود و برای مشکلات اونها راه حل پیدا می کرد، الان با یه مشکلی که خودش نمی دونه چیه دست و پنجه نرم می کنه؟؟

کی فکرشو می کرد؟/

خیلی ها هستن که میخوان بم کمک کنن... اما حیف که نمی تونم کمکشون را قبول کنم///////

سبز، سیاه، آبی، بنفش، خاکستری، قهوه ای، زرد و قرمز.........

ترتیب این رنگ ها یه روانشناس را با روحیات من آشنا کرد. کسی می دونه معنی این کلمات یعنی چی؟؟؟؟

نمی دونی؟ زیاد هم مهم نیس.... آخه هیچی دیگه مهم نیست....

وقتی تو چند تا چیز باهم شکست بخوری یه کم بلند شدن توش واست سخت میشه.................

دیگه نمی دونی چی کار کنی و همین جور سردرگم می مونی و نمی دونی چی کار کنی.......، هر روز نا امید تر از روز قبل....

جالب اینه که حتی نزدیک ترین رفقات(!!!!!!!!!!) هم متوجه حالت نمیشن...... خودت که بد تری اصلا......................

پ.ن(1): تو این چند روز تنها همدمم این لپ تاپ کوچیکم بوده، اما افسوس که زبون نداره تا بم بعضی چیزا رو یادآور کنه....

پ.ن(2): بی حوصلگی تنها حسنی که داره اینه که یه یادی از خاطرات قدیم را تو ذهن ما زنده می کنه....

پ.ن(3): چرا فکر می کنین میخوام جلب توجه کنم؟ مگه این که شما منو به اسم یه آدم سرخورده بشناسین خوبه؟ نکنه فکر کردین از کمبود محبت رنج می برم؟ خیلی خنده داره.........

پ.ن(4): حرفای بعضیا واقعا اعصابمو به هم میریزه..... چرت و پرت هایی که نه سرش معلومه و نه تهش

پ.ن(5): به خدا هرچی فکر کردم نتونستم یه عنوان مناسب واسه این پست پیدا کنم.......

پ.ن(6): زیاد خودتو معطل من نکن.... من مهم نیستم.... بلاخره جامعه باید برای پیشرفت بعضی ها رو قربانی کنه دیگه... شاید من هم قربانی این جامعه شدم.... اشکالی داره؟

پ.ن(7): اگه از این دو تا پست آخریم هیچ چیز نفهمیدی، مهم نیست، چون خودمم نفهمیدم چی میخواستم بنویسم و چی نوشتم.....

پ.ن(8): تو چی میگی؟؟؟؟؟؟؟ نظرت چیه؟ با من درمیون بگذار...............، مگه نمی دونی نظرات خوشحالم می کنه؟

پ.ن(9): تو رو خدا اگه دیگه حوصله منو نداری، کاری بام نداشته باش، پشت سرم اینقدر حرف نزن تو رو خدا.......