من سورپرايز شدم

امروز روز تولد من بود.... بدون مقدمه گفتم كه تو هم مثل من سورپرايز بشي.... راستش بهترين تولدي بود كه تو عمرم داشتم و بعضي اتفاقاتي كه براي من در اين روز پر اهميت افتاد، تولد هيجده سالگيم رو به زيباترين تولدم تبديل كرد. آره من سورپرايز شدم.

اولش وقتي ديدم چند تا از دوستام يه روز قبل از تولدم منو غافلگير كردن، با خودم گفتم كه امسال از اون سال‌ها نيست و فرق بسياري با بقيه سال‌ها داره، تولد هيجده سالگي برام خيلي شيرين بود چون در آن كساني يادم كردن كه اصلا باور نمي‌كردم و كساني هم به ظاهر فراموشم كردن كه اصلا اصلا فكرشو نمي‌كردم.

به هر حال من هيجده ساله شدم. اگرچه در اين روز نتونستم حتي يه دقيقه با دوستام باشم، اگرچه تو اين روز به صورتم كيك نزدن، اگرچه چرب و چيلي شمع فوت نكردم اما من واقعا تعجب زده شدم چون به عنوان كسي كه نفس مي‌كشه، مورد توجه قرار گرفتم.... من هيجده ساله شدم.

به خدا نمي‌دونم چي دارم مي‌نويسم اما فقط مي‌گم از همه كساني كه «واقعا» به يادم بودن و از همه كساني كه «واقعا» به يادم نبودن تشكر مي‌كنم چون با ياد كردن و فراموش كردنشون، تولدي متفاوت برام رقم زدن!!! امروز زيباترين روز عمر هيجده سالم بوده كه الان تو آخرين ثانيه‌هاي اون قرار دارم!!! عمدا اين ساعت از شب رو واسه نوشتن مطلب انتخاب كردم كه تو آخرين ثانيه‌هاي روز تولد هيجده سالگيم از ته دلم مطلب بنويسم!!!

تولدم شيرين‌ترين روز زندگيم بود، اگرچه در اين روز كار هم كردم، اگرچه در اين روز در جلسه هم شركت كردم و اگرچه در اين روز هم مثل روزهاي ديگه زندگي كردم،، اما من روز متفاوتي را تجربه كردم چون خواستم كه روز متفاوتي را تجربه كنم!!! تولد تو هم مبارك، حتي اگه 364 روز ديگه تا اون باقي مونده!!!

پ.ن(1): اگه روز تولدت رو واسم بنويسي ممنونت مي‌شم!!!

پ.ن(2): همين ديگه...

به خودم قول دادم تنها وقتي كه يه حرفي تو دلم هست، يه سري به وبلاگم بزنم و چيزي توش بنويسم، وبلاگ مثل دفترچه خاطراتي آن‌لايني براي من شده كه هميشه كم و بيش بش سر مي‌زنم تا از مطالب و نظرات دوستام لذت ببرم. 

1. واقعا حرفي در دلم نيست، در واقع حرفي در دل هيچ يك از ما نيست، اما به برخي دلايلي كه خيلي‌ها نمي‌دونن اون دلايل چي هستن، فكر مي كنن در دلشون خيلي حرفا هست. مسئله اينه كه به نظر من خيلي از ماهايي كه فكر مي كنيم واقعا خيلي حرف در دلمون داريم، تا حالا حتي يك بار هم ننشستيم و به خودمون بگيم...هان چه مشكلي داري؟ غمت چيه؟.... واقعا آيا تا حالا گفتي؟ تورو خدا بيا با هم روراست باشيم، تويي كه فكر مي كني غم زندگي رو دلت انباشته شده، واقعا مي‌دوني اين غم چيه؟ واقعا تا حالا فكر كردي؟ مي دوني اگه در صبح يك روز شيرين، بعد از نماز صبح، وقتي كه همه خوابن، حتي 20 دقيقه به مشكلاتت فكر كني، همه اونها در خنكاي صبح آب مي‌شن و از بين مي رن؟ امتحان مي‌كني؟

چون مي‌‌خوام بنويسم، مي نويسم. راستش از بچگي هيچ چيز رو به اندازه نوشتن و خوندن دوست نداشتم. يادمه هر وقت از يه چيزي يا يه كسي ناراحت مي‌شدم به سراغ كاغذهاي سفيدم مي‌رفتم و با لحن بچگانم شروع به نوشتن مي‌كردم البته وقتي تونستم بنويسم و بخونم.

يه سوالي ازت دارم، يه سوالي كه چند روزيه ذهنم را مشغول كرده. ببين واقعا تا بحال فكر كردي كه چند درصد از هم سن و سال‌هاي من واقعا براي زندگيشون هدف مشخصي دارن؟ واقعا تا بحال فكر كردي چند درصد از اونها درس و تحصيلات را فقط براي خود اين درس و تحصبلات مي‌خونند، نه چيز ديگه. مثلا نه مدرك بي‌اعتبار دانشگاه‌هاي ايراني؟ تو ممكنه از من بزرگتر باشي يا كوچيكتر، بلاخره يا يه روزي سن من رو تجربه مي‌كني و يا قبلا تجربه كردي، خودت براي چي درس خوندي؟

واقعا تا حالا اين حقيقت تلخ را درك كردي؟ واقعا متوجه شدي؟ به نظرت راه‌حل اين بيماري مهلك و كشنده كه انسان پرتكاپو را به مردابي مرده تبديل مي‌كنه چيه؟ به نظر چيكار كنيم كه حتي تو 70 سالگي يه هدفي براي زندگي داشته باشيم؟

2. ميگن خيلي خوبه كه يه كسي را داشته باشي تا درد دلت را به اون بگي، ميگن خيلي خوبه كسي باشه كه بتوني به راحتي باش حرف بزني و درددل كني، دوستان متاهل من هميشه گفتن كه حتي اگر همسر داشته باشي، بازم كساني را مي‌خواي كه با اونها راحت باشي و بتوني درد دل كني، نظر تو چيه؟ اين «يه كسي‌ها» كجا پيدا مي‌شن؟ اين يه كسي‌ها چه جور آدمايي هستن؟ اشتباه نكن، تويي كه دست دوستي با من دادي، از تو كمبودي احساس نمي‌كنم كه به كس ديگري روي بيارم اما واقعا اين يه كسي‌هاي رويايي كجا هستن كه احدي نتونسته يكي از اونها را پيدا كنه... چرا من يكي از اين يه كسي ها نباشم؟ چرا تو نباشي؟ چرا تو يكي از اين يه كسي‌ها را نداشته‌باشي؟ چرا من نداشته باشم؟

3. راستي، مي‌خواستم نظرت را راجع به اين هم بدونم. چرا برخي مواقع عزيزانت جور ديگه‌اي مي‌شن و به هيچ وجه حرفي نمي زنن و به اصطلاح مشكوك مي‌شن؟ فكر مي‌كني دليلش چيه؟ به نظرت چرا برخي روزاي زندگي برات خيلي گرون تموم مي‌شه؟ به نظرت چرا برخي مواقع با از دست دادن يكي از عزيزانت از اين رو به اون رو مي شي؟ چرا؟ چرا برخي مسائل زندگي اينقدر روي من و تو تاثير مي‌ذاره؟ فكر نمي كني ما اشتباه مي‌كنيم؟ اشتباه از ما نيست؟ چرا قوي نيستيم و با هر مسئله‌اي از اين رو به اون رو مي‌شيم؟ واقعا ما از زندگي چي مي خوايم؟

پ.ن(1): واقعا چون مي خواستم بنويسم، نوشتم، دليل ديگري نداشت، اگه نظر ندادي من را از عقيده هاي يك آدم روشنفكر محروم كردي.

پ.ن(2): اگه بتوني از سردرگمي حرفاي من چيزي بفهمي، چيزي كه واقعا تو را با حقيقت حرفام آشنا كنه، مي فهمم كه تو زندگي تجربه زيادي داري، هان تو چي مي گي؟

پ.ن(3): نمي دونم چرا هنوز دوست دارم اولين پست مورد علاقم را اينقدر بخونم، ببين اگه اولين بارت هست كه به وبلاگ من سر زدي، حتما پست هاي قبليم را بخون و در مورد اونها در اين پست جديد نظر بده. اگه دوستي داشتي كه ديدي مي‌تونه به من كمك كنه، حتما منو بش معرفي كن. منظورم وبلاگ بود.

پ.ن(4): اگر لحن سوال و خطابه اين نوشته اذيتت كرد، من رو ببخش، برخي مواقع براي تاثير و گيرايي نوشته بايد اين جور نوشت.

از بچگی تصور اشتباهی از دوست داشتم، دوست را انسان شاخ و دم‌داری می دونستم که فرار نکردن از اون با مرگ مساویه، آره واقعا این تصور من بود، واقعا اشتباه بود.

در طی سال‌هایی که با انسانهای بسیاری آشنا شدم، فهمیدم که دوست خیلی بهتر از او دیو!!!! شاخ و دم داریه که فکرش را می کردم. دید من واقعا به دوست عوض شده بود.

می دونستم بزرگترین اشتباه اینه که از اشتباه کردن بترسم برای همین ترس از اشتباه کردن را کنار گذاشتم و برای اولین بار (در ذهنم) اشتباه کردم، آره من واقعا اشتباه کردم و عده ای رو __دوست__ خودم به حساب آوردم.

حالا با گذشته چند ماه از این فاجعه شیرین اینقدر احساس آرامش و راحتی می‌کنم که در پوست خود نمی گنجم و حالا به جرات می‌تونم بگم که دوستانی دارم.

دوستانم دوستان من هستند، دوستانی که مرا دوست دارند و من هم آنها را دوست دارم و از دوست داشتن یکدیگر زندگی را دوست داشتنی می‌بینیم، زندگی دوست داشتنی دوستانه....

تصور صحیح از داشتن دوست ممکن از زندگی را معنا بخشد و انسان را به زندگی امیدوار کند، آری من در حال حاضر احساس می‌کنم که کامل شده‌ام و از داشتن دوستان خوبم لذت می برم.

دوستانم برای حضورم در اردوی یک روزه با من کلنجار می روند و من برای حضور در این اردو 2 سفر کاری، 3 جلسه و سایر برنامه‌‌های خود را کنسل می‌کنم و یک روز کامل را با «دوستانم» می گذرانم.

برای موفقیت دوستانم تلاش می‌کنم، در برنامه‌های کاری با آنها همکاری می کنم و برای رسیدن به هدفشان از جان مایه می گذارم، من دوستانی دارم.

در زندگی دوستانی پیدا می‌شوند که تنها روزهایی با انسان هستند اما دوستان واقعی اندک به‌شمار می آیند، قدر لحظه لحظه های زندگی خود را بدانیم، برای آن برنامه ریزی کنیم و از اشتباه کردن نترسیم، اشتباه کردن خود پایانی است بر دوران پر اشتباه زندگی.

پ.ن(1): ازت می‌خوام یک بار دیگه این پست من رو بخونی و نظر خودت را در مورد تفاوت این پست جدید با پست قدیمم بگی.

پ.ن(2): اگه از اینکه من آپدیت نمی‌کنم ناراحتی با نظرای قشنگت من رو به وبلاگ نویسی علاقمند کن.

پ.ن(3): کامران خیلی وقته که دیر به دیر آپدیت می‌کنه، من که هرچی میگم تو گوشش نمی‌ره، شما یه کاری کنین.

ببین راستشو بخوای 1 ماهی میشه که هی دلم واسه وبلاگ نویسی پر می کشه اما دستم به نوشتن نمی ره.

نمی دونم. همش سعی داشتم تو واسه یه موضوع عالی آپ کنم اما بعضی مواقع همه چیز اون طور که می خوای پیش نمی ره دیگه!!!

اون روزی که 2 ساعت تو بارون قدم می زدم موقعیت خوبی برای وبلاگ نویسی بود اما راستش سرمایی که خوردم اجازه نوشتنو به من نداد.

به هر حال امیدوارم ببخشی.

تو زندگی آدما همیشه یه روزایی وجود دارن که میشه از اونها بعنوان بهترین روزها نام برد. وقتی بعد از یک ماه انزوا و دوری دوباره توی جمع حاضر میشی و خودتو نشون میدی، واسه خیلی ها جالبه که بدونن تو این یک ماه چقدر تغییر کردی و چطوری دوباره می تونن ازت یه آدم کلیشه ای بسازن اما وقتی ببینن با این تغییرات، روی اسم خیلی از عیب هات خط کشیدی دیگه نمی خوان در زندگیت تغییر ایجاد کنن.

همینه دیگه... مطلبو گرفتی؟ داستان خونه تکونی ما ایرانیا خوبیش همینه. سال جدید، لباس جدید، هوای جدید، طبیعت جدید...  انسان جدید.

بیا تو سال جدید دیگه خیلی از چیزها رو تکرار نکنیم. چه خوبه تو سال جدید با خوبی ها انس بگیریم و از بدی ها فاصله.....

بیا تو این سال به اونهایی که دوستشون داریم بیشتر محبت کنیم و با اونهایی که دوستشون نداریم بیشتر مدارا کنیم.

فقط اینو می دونم که آدما همیشه با دید تیز بین خودشون ما رو زیر نظر دارن پس وقت خودتو صرف زندگی واسه مردم نکن.

زندگی قصه اون پسر بچه ایه که دیروز تو مسیر باهاش برخوردم.

پسر بچه ای که صبح تا شب با گاری تو خیابون های اصفهان خودمون قدم میزنه تا شاید شب عیدی بتونه واسه داداش کوچیکش یه جفت کفش بگیره.

همون پسر بچه ای که وقتی بهش نگاه میکنی از روی شرم سرشو پایین می اندازه و سریع از جلوت رد می شه.

زندگی قصه مردمیه که بی توجه از کنارت رد می شن و براشون اهمیت نداره نظر تو در مورد اونها چیه پس چه خوبه که در مورد اونها قشنگ فکر کنیم.

پس : " من رو امتحان کن، نه با حرف من بلکه از روی عمل من"

پ.ن(1): خداییش خودم هم نفهمیدم چی نوشتم، آخه می خواستم هر چی تو این یک ماه از نظرم گذشت، در مطلبم گنجونده باشم.

پ.ن(2): امیدوارم ما از اون آدمهایی نباشیم که بی تفاوت از کنار این بچه های زحمتکش میگذریم...

پ.ن(3): یه نشریه چاپ کردیم که موجب شد بعد از 2 روز از سطح شهر جمع بشه، مشکلش هم این بود که حقیقت رو گفته بود و از حق مردم دفاع کرده بود.

پ.ن(4): امسال سال خانه تکونی دلمونه. یادت باشه منو فراموش نکنی... تو این خونه تکونی یه جایی هم واسه من دست و پا کن.

پ.ن(5): ممنون میشم که با نظرات منو راهنمایی می کنی، یه سالی از تاسیس وبلاگم میگذره، این دمه عیدی نظرتو بگو و برای رفع عیب های نوشته هام راه حل بده.

پ.ن(6): اگه با این چند تا مطلب با روحیاتم آشنا شدی، عیب هامو بم بگو تا رفعش کنم////

پ.ن(7): همین دیگه.............